DÜNYA

 

dusun

Neresinden başlasam da üzmesem seni,

Öyle belaya düçar ki bu kahpe pazar.

Rayından çıkmış her söylemde,

Sanki Habil’in bir parça kanı var.

Sen sahte diye gülüşlere takılmışsın

Oysa daha beteri,

Tıpkı ağlamalar gibi yanlışlar.

Hangi ara

Herc-ü merc olmuş dünya,

Neden

Herkes çok eski günahlarda hemfikir.

Nasıl garipsenmeden döner aynı dilde

Bir yanda küfür bir yanda zikir.

Nefret saçanlar mı bizi kurtarıyor,

Kahramanlarımızdan korkuyoruz.

Sevgi, merhamet, şefkat

Her neye dönüşmüşsek yok bizde.
Ne demişti son Peygamber;

Kimler bugün ‘hakkı ve sabrı’ tavsiye edecek,

‘Vel asr. İnnel insane lefi hüsr’ diyecek.

Korkun, korkarım dünya çoktan başımıza yıkıldı,

Herkes işine bakarken fark edemedi.

Sen hala bir yerlerden başlama telaşında,

‘Modern zamanlar, kaçırma’ dediğin ritmi,

Çok acı bir inilti gibi duyanlar var.

‘Üzme beni ne olur’ diyorsun ya,

Bil ki üzmeden yaşasam üzülürüm

About

View all posts by

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.