Devam

Ne çok ihtiyacım var zamana
Ömür sıktıkça avuçlarımdan
Tutulmaz bir su gibi akıyor
Öyle döngüsel bir ızdırap ki kendisi
Dur burada dediğim her mutlu anı
Bir sebep bulup geri alıyor.
Eş, dost, akraba
Olur, böyle ‘hayat bu’ diyor.
Aynı insan olmuyorsun ama
Kalkınca düştüğün yerden;
Sen bir umutla yine sakla umutlarını
En derinine ki kalbinin kimse değmesin.
Tek bir şey çıkmasın aklından;
Bak bu ardına saklandığın bentler, kemerler
Bir bakışa bir cilveye hep kumdan kaleler.

About

View all posts by

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.