O

      O Ne çok ihtiyacım var zamana, Ömür, sıktıkça avuçlarımdan, Tutulmaz su gibi kaydı. Öyle döngüsel ızdırap ki bu, Dur burda dediğim her mutlu anı, Bir sebep bulup geri aldı.

Eski-II

Günlerimi düştüğü yerden kaldırmaya korkar oldum Dostum. Her dokunuşumda kum doluyor avuçlarıma. Sonra her kafadan binbir ses yükseliyor. Bu betondan şehrin manasızlığına düzdüğüm hicivlerin hiçbiri ayrılığın acısını azaltmıyor. Gökdelenlere, AVM’lere çirkef attığımla kalıyorum anlayacağın. Ama başka türlü de katlanılmıyor uzaklığın ıstırabına.Read More

İnsan olmak…

Ayrılıkla bölünen zamanın, korunmayı dilenen yanında, sığınacak hiçbir şey bırakmadın. Benim bir bana kaldığım boşlukta, gönlümün kayda değer bulduğu tek teselli, İnsanın varlığı ve yokluğu, başka bir insana bağlı olamazdı…