ürpertiler

penceremden soğuk yeller esiyor içime

korkuyorum ve tir tir titriyorum

oysa ben daha ufacıkken her gece

sımsıkı kapatırdı annem

cereyan yapmasın diye

 

bilmezdi ki

en çetin fırtınalar

hep bu küçücük

odada kopardı

sessizce ve ben

yalnız ve yıkılmış

ağlardım bir köşede

 

ilmek ilmek terliyorum bak işte

yalnız bırakmıyor ki rüzgarlar

bir bir çarparken hakikatler yüzüme

duyulsun diye bu çığlık

son bir umutla

ellerim ellerini arıyor

 

biliyorum

sen yoksun yine

ellerim bomboş kalacak

ve ruhum sana tutsak

 

 

 

About

View all posts by

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.